11.12.12

Οκτώ


   Και που λέτε, χθες εκεί που έβλεπα το "Dragon Fist" με τον Jackie Chan και ενώ πέφτανε σωρηδόν οι μπούφλες, με πιάνει μία νύστα άλλο πράγμα. Και ήταν μόλις 8, ναι οκτώ, το βράδυ. Δηλαδή, τί βράδυ, αργά το απόγευμα το λες. Να'φταιγε η κούραση; Δεν έσκαβα, βέβαια, αλλά ήμουνα έξω για ψώνια με την μητερούλα μου.
   Σκέφτομαι, κάτι το μπες βγες στα μαγαζιά, με το κουβάλημα, το περπάτημα και το απαραίτητο οφθαλμόλουτρο, κάτι το πήγαινε έλα με το αυτοκίνητο, προσπαθώντας να τερματίσω αλώβητος μέσα από ένα τσούρμο επίδοξους Σουμάχερ και ταξιτζήδες, κάτι η ανάδρομος Αφροδίτη σε συνδυασμό με το όργιο Πλούτωνα-Ερμή και κάποιας γριάς πουτάνας με ξυρισμένα πόδια, κάτι η ηλικία μου που έχει ξεπεράσει το γαμησεταολικό όριο των είκοσι εδώ και κάτι χιλιάδες μέρες -5364 για την ακρίβεια-, ε, ίσως αυτό να είναι μία εξήγηση...
   Ίσως πάλι να'φταιγε το γεγονός ότι ζω σαν κότα. Ξυπνάω, δουλεύω, τρώω, χέζω, κοιμάμαι... Και έχει και συνέχεια... Ξυπνάω, δουλεύω, τρώω, χέζω, κοιμάμαι και δεν αντιδρώ... Δεν αντιδρώ σε αυτά που με ενοχλούνε, δεν αντιδρώ σε αυτούς που αποφασίζουν για μένα χωρίς εμένα, δεν αντιδρώ σε εμένα. Διότι ο χειρότερος εχθρός μου είμαι εγώ. Και δεν έχω καν σκύλο να φέρει ισορροπία στη Δύναμη (ούτε φωτόσπαθο έχω αλλά αυτό είναι μια άλλη ιστορία)... Και έχει και συνέχεια... Ξυπνάω, δουλεύω, τρώω, χέζω, κοιμάμαι, δεν αντιδρώ και δεν πετάω. Διότι έχω φτερά αλλά αρνούμαι να τα χρησιμοποιήσω. Και άντε τα χρησιμοποιώ. Να πάω πού; Δεν έχω ιδέα. Δεν έχω στόχους, δεν έχω φιλοδοξίες δεν έχω κίνητρα (ούτε φωτόσπαθο έχω αλλά αυτό είναι μια άλλη ιστορία). Είμαι κολλημένος στο σημείο Α και δεν υπάρχει κάποιο Β να τραβήξω μια γραμμή, έστω και τεθλασμένη, να πάω εκεί και να μείνω εκεί. Αντίθετα, είμαι σαν τον κύκλο. Είμαι στο Α, περνάω από τα σημεία ν1, ν2, ν3....νω όπου ω τείνει στο άπειρο και καταλήγω ξανά στο Α (αχ, μου άρεσε η γεωμετρία!). Αλλά και στόχο να είχα μάλλον δεν θα έφτανα ποτέ. Διότι για να πετάξεις, δεν αρκεί να έχεις φτερά, πρέπει να έχεις και χώρο να τα απλώσεις, χώρο να τα κουνήσεις, χώρο για να πετάξεις. Όταν ζεις σε μια καμαρούλα μια σταλιά δύο επί τρία, πού να πας; Όταν είσαι αλυσοδεμένος στο πάτωμα πού να πας; Όταν ένα χέρι σε κρατάει κολλημένο στο χώμα σαν μαρμάρινο κώλο από αρχαίο άγαλμα (για λίγους αυτό) πού να πας; Για να πας Αθήνα χρειάζεσαι τουλάχιστον μοτοσυκλέτα. Για να πας στο φεγγάρι χρειάζεσαι τουλάχιστον μια διαστημική κάψουλα. Για να πας σε κάποιον μακρινό γαλαξία σε κάποιο άλλο τεταρτημόριο του σύμπαντος χρειάζεσαι τουλάχιστον το USS Enterprise. Εγώ δεν έχω ούτε μοτοσυκλέτα, ούτε κάψουλα, ούτε το Enterprise (ούτε φωτόσπαθο έχω αλλά αυτό είναι μια άλλη ιστορία). Και κάπως έτσι ξυπνάω με τις κότες, τρώω με τις κότες, δουλεύω με τις κότες, χέζω... μόνος μου -φυσικά- και κοιμάμαι με τις κότες.
  Βέβαια, ίσως να μη φταίει ούτε η κούραση ούτε η κοτοζωή μου. Ίσως να φταίνε τα δύο σάντουιτς που χλαπάκιασα στις 7 μόλις γύρισα στο σπίτι. Και αυτός ο Jackie Chan, πόσα χαστούκια να δώσει για να με κρατήσει ξύπνιο; Mission impossible. Σας αφήνω τώρα γιατί πρέπει να ετοιμαστώ για δουλειά στο κοτέτσι. Καλημέρα σας!

(ΥΓ: πρέπει οπωσδήποτε να πάρω ένα φωτόσπαθο, αλλά αυτό είναι μια άλλη ιστορία...)



2.4.12

Νέα ανάρτηση

Ειλικρινά, δεν ξέρω τι γυρεύω εδώ. Από το gmail βρέθηκα στο google docs, από κει στο blogger και η γκουγκλική τουρνέ μου κατέληξε στο sfinakia x, δηλαδή αυτό εδώ το ιστολόγιο. Άρχισα να διαβάζω κάποιες από τις αναρτήσεις μου και με έπιασε κάποιο είδος νοσταλγίας, αναμιγμένης με μία δόση συγκίνησης και μία τζούρα αυτολύπησης. Γιατί αυτολύπηση; Επειδή, πάντοτε, αυτό το ιστολόγιο (και τα προηγούμενα αδερφάκια του), θα μου θυμίζουν ότι η ζωή μου, η καθημερινότητά μου, έχουν καταντήσει ρουτίνα, προσφέροντάς μου ελάχιστες πια αφορμές άξιες για μια μπλογκική προσέγγιση, αφού σήμερα αρκεί ένα like, ένα βιντεάκι ή μια σειρά από τυχαίες λέξεις στο facebook, για να εκφραστείς και να το παίξεις στοχαστής...
Κάπως έτσι θυμήθηκα τις πρώτες μου προσπάθειες διαδικτυακής παρουσίας. Θυμήθηκα το geocities και το tripod της lycos, από τις πρώτες και πιο δημοφιλείς σοβαρές πλατφόρμες free web hosting, στις οποίες και ανέβασα τις πρώτες μου ιστοσελίδες. Τις οποίες, βέβαια, έφτιαχνα σε html στην αρχή και έπειτα ενσωμάτωσα και animated gifs, image maps και css. Ήταν μεγάλη η ικανοποίηση που ένοιωθες όταν έβλεπες στον netscape σου να παίρνουν μορφή όλα αυτά που έγραφες με το πληκτρολόγιο στο notepad και τα ανέβαζες στον server μέσω ενός modem 56k με τον χαρακτηριστικό ήχο σύνδεσης. "Welcome to the blub" σε υποδεχόταν μια μεγάλη επιγραφή, εξηγώντας αργότερα ότι το blub προέκυπτε από το bla bla bla. Δικιάς μου επινόησης η λέξη (τρομάρα μου... το the free dictionary περιγράφει το λήμμα blub ως κλαψούρισμα). Περιελάμβανε φωτογραφίες, ενδιαφέροντα links, λεξικό χημικής ορολογίας (το οποίο ποτέ δεν ξεπέρασε ούτε την αρχή) και, από κάποια στιγμή και μετά, τις ιστορικές "σφήνες", οι οποίες σύντομα μετονομάστηκαν σε "σφηνάκια"...
Οι "σφήνες" αρχικά και τα "σφηνάκια" αργότερα, αποτέλεσαν το πιο δημιουργικό κομμάτι της ιστοσελίδας μου. Ήταν ένας χώρος όπου περιέγραφα και εξέταζα, με χιουμοριστική πάντα διάθεση, τα πεπραγμένα της "παρέας", ένας χώρος όπου ασκούσα ελαφρά και άκακη κριτική στα έργα και ημέραι των φίλων μου, ένας χώρος όπου μπορούσα να ρίχνω άφοβα μπηχτές και 'σφήνες' για οτιδήποτε είχα την διάθεση να το κάνω. Μέχρι και message board είχα φτιάξει για να μπορεί όποιος θέλει να σχολιάσει τα γεγραμμένα μου. Τα "σφηνάκια" ήταν, χωρίς αμφιβολία, το πιο αξιόλογο από τα 'παιδιά' μου. Και ήταν επόμενο, βοηθούμενο και από μία ανερχόμενη δικτυακή δύναμη και μόδα, να αποκτήσει την ανεξαρτησία του, να αποκτήσει αυθυπόσταση και να μετατραπεί σε αυτό που ουσιαστικά ήταν από την αρχή. Σε blog...
Εδώ τα πράγματα ήταν πιο απλά. Από την αρχή επέλεξα την πλατφόρμα του blogger και ευτυχώς υπάρχει ακόμα. Το blog μου το ονόμασα -φυσικά- "Σφηνάκια" και ήταν περίπου ότι και ο πρόγονός του αλλά και κάτι παραπάνω. Με το blogger μου δόθηκε η ευκαιρία -και η ευκολία- της δημοσίευσης μεγαλύτερων κειμένων, μέχρι και ιστοριών δικιάς μου επινόησης αλλά βασιζόμενων πάντα σε κάποια προσωπική εμπειρία. Βρήκα το χώρο να εκφραστώ πιο πληθωρικά, πιο χιουμοριστικά, πιο εναλλακτικά και πιο ολοκληρωμένα από ποτέ. Για πολλά από τα κείμενα που έγραψα τότε είμαι υπερήφανος (Νέα εποχή, Το φαινόμενο της πεταλούδας, Δεκαπενταύγουστος, Οι εσωγήινοι, Τέσσερις γάμοι και μια κηδεία, Κολονοσκόπηση, Τριάντα, Junkie, Μαρία η Κακάσχημη:the after effect, Αλλαγή διάθεσης) και πολλά από αυτά με διασκεδάζουνε ακόμα και τώρα...
Τα ωραία πράγματα όμως δεν κρατάνε πολύ. Κλισέ αλλά αληθινό. Κάτι άλλαζε σιγά σιγά. Οι άνθρωποι 'σοβαρέψανε', αποκτήσαν σταθερή γκόμενα, δουλειά, πρόσωπο. Δεν δεχόντουσαν το ίδιο εύκολα τις 'σφήνες' μου και εγώ έπαψα να είμαι στο απυρόβλητο. Έπρεπε να προσέχω τι γράφω αν ήθελα να παραμείνω φίλος με τους φίλους μου. Δεν μπορούσα πια να γράψω για τον τάδε που γκομένιαζε στο bar ούτε και για τον δείνα που φέρθηκε σκάρτα, ούτε καν για μένα και την καινούρια πεταλούδα που αναστάτωσε την καρδιά μου, αφού τώρα όλα κρίνονται αυστηρά και δεν υπάρχει η διάθεση για 'περασμένα-ξεχασμένα'. Μέχρι και φωτογραφία αναγκάστηκα να κατεβάσω επειδή "δεν ήταν η καλή της πλευρά". Αλλά και οι αφορμές για κάποια φανταστική ιστορία λιγοστεύανε διαρκώς. Ή απλά δεν είχα την ίδια έμπνευση. Οι αναρτήσεις συνεχώς και αραιώνανε, λιγοστεύανε. Το facebook είχε γίνει η κύρια πλατφόρμα επικοινωνίας και τα ερασιτεχνικά, τα φιλικά blogs όπως εμένα και του Τάσου, συνεχώς φθίνανε, χάνανε την επισκεψιμότητά τους αλλά και την χρησιμότητά τους. Κάπως έτσι, κάποια στιγμή, τα Sfinakia μπήκαν στο ψυγείο. Επιχείρησα να κάνω ένα reset με αυτό το blog, τα SfinakiaX, αλλά μάταια. Εννέα αναρτήσεις το 2009, μόλις δύο και με το ζόρι το 2010. Και μετά σιωπή...
Μετά από δύο χρόνια βρέθηκα εδώ ξανά. Και περάσανε από το μυαλό μου όλα αυτά που μόλις σας περιέγραψα. Και ένοιωσα συγκίνηση, περηφάνια και αυτολύπηση. Και κάποια στιγμή έπιασα τον εαυτό μου να κοιτάζει στο μενού επιλογών το 'νέα ανάρτηση'. Δεν κατάλαβα πως αλλά ο δείκτης του ποντικιού βρέθηκε ακριβώς από πάνω. Και ο δείκτης του δεξιού μου χεριού, σαν από μόνος του, πάτησε το αριστερό κουμπί κάνοντας 'κλικ'. Και χωρίς ακόμα να έχω καταλάβει τίποτα, μετά από αρκετή ώρα διαπιστώνω ότι έχω γράψει ένα κατεβατό με τον τίτλο "Νέα Ανάρτηση"... Χμ, δεν βλέπω τίποτα το νέο σε αυτό το κείμενο. Η αποτύπωση μιας λογοδιάρροιας και τίποτα άλλο. Άσε που το πιθανότερο είναι να διαβαστεί μόνο από μένα μετά από δύο χρόνια.. "Νέα Ανάρτηση"... Δεν γαμιέται, τουλάχιστον είναι ανάρτηση!


26.4.10

Η Δίαιτα του τένις (παραλίγο)


Είχα να παίξω τένις σήμερα. Και έπρεπε να προετοιμαστώ. Όχι, δεν εννοώ να κάνω ασκήσεις ούτε να δω αγώνες του Φέντερερ για να κλέψω κινήσεις. Η δικιά μου προετοιμασία αφορούσε κάτι που αγαπώ πολύ, το φαγητό. Δυστυχώς. Διότι, όταν είχα να παίξω τένις, έπρεπε να προσέξω τί και πόσο έτρωγα. Αλλιώς, είτε ήμουνα πολύ βαρύς στο παιχνίδι είτε ίδρωνα περισσότερο κι από το συνηθισμένο. Χώρια που το ιδρωμένο μπλουζάκι κολλούσε πάνω στην κοιλιά-υδρόγειο και την έκανε να φαίνεται πιο ζωντανή, πιο vivid, λες και φτιάχτηκε με τεχνολογία 3D, σαν ένα άλλο "Avatar"...
Το πρωί ξεκίνησα καλά. Ήπια μόνο λίγο χυμό για να με πιάσει και έφυγα για τη δουλειά. Μα "το πρωινό είναι το σημαντικότερο γεύμα της ημέρας κουτουλού κουτουλού κουτουλού". Ο κέι, τα ξέρω αυτά και πολλά άλλα και μπορώ να γράψω ολόκληρη έκθεση για τα πώς και γιατί μου αλλά προς το παρόν ας τα αγνοήσουμε, εντάξει; Λοιπόν, στη δουλειά, ήμουνα με τον φραπέ όπως κάθε πρωί. Μα "ο καφές βλάπτει σε άδειο στομάχι και ειδικά ο φραπές κουτουλού κουτουλού κουτουλού". Ααα, είπαμε, I know ρε σεις. Μην κολλάτε εκεί τώρα. Άλλο είναι το θέμα. Ποιό είναι; Α, ναι... Λοιπόν, κατά τις 12 --ΜΗΝ ΤΥΧΟΝ ΚΑΙ ΜΟΥ ΠΕΙΤΕ την ΚΑΙ ΟΧΙ τις ΣΑΣ ΕΦΑΓΑ-- παρήγγειλα ένα τοστ με ζαμπόν και μπέικον. Μα "η γαλοπούλα είναι πιο υγιεινή κουτουλού κουτουλού κουτουλού"... Βρε άι σιχτίρ, κωλοπρεσβευτές της υγιεινής διατροφής που θα μου πείτε εσείς τί θα φάω τί θα πιω και πώς θα κλάσω δεν κοιτάτε τα δικά σας χάλια θέλετε να μου κάνετε και κριτική στο δικό μου κείμενο άι στο διάολο παλιομαλάκες λες και εσείς είστε σε όλα σας εντάξει δεν κάνατε κραιπάλες εσείς δεν φάγατε χοιρινό δεν ήπιατε Coca Cola δεν ντερλικώσατε το βράδυ δεν κάνατε κάποτε όλα αυτά που τώρα κριτικάρετε παλιοϋποκριτές του κερατά σαν την πουτάνα που έγινε κυρία είστε όλοι σας κορδώνεστε και περιφέρεστε σαν τα παγώνια και νομίζετε ότι είστε καλύτεροι από μένα επειδή τρώτε "καλύτερα" και τί σημαίνει καλύτερα ρε όταν τρως νερόβραστο κουνουπίδι και μπιφτέκι από σόγια πού είναι η γεύση πού είναι η απόλαυση; Προτιμώ να ζήσω λιγότερο και να το απολαύσω παρά σαν εσάς ρε κρετίνοι που γίνατε σαν τα φαγητά που τρώτε: ΞΕΝΕΡΩΤΟΙ. Και πού είναι οι άλλες αρετές που πρέπει να έχει ένας άνθρωπος πού είναι η ταπεινοφροσύνη η τιμιότητα το φιλότιμο η συμπόνοια και η ειλικρίνειά σας πού είναι ρε παλιολεχρίτες και μου το παίζετε καλύτεροι άνθρωποι και με κοιτάτε επικριτικά λες και ξεκίνησα τον Γ' Παγκόσμιο Πόλεμο θα σας βγάλω τα μάτια ρε θα σας κόψω και τη γλώσσα και θα τα κάνω τηγανητά με έξτρα λάδι και θα σας βάλω να τα φάτε ρε μαζί με μαγιονέζα και όχι την light κωλόπαιδα κωλοπούστηδες αχρείοι γελοίοι ηλίθιοι καράβλαχοι και καραγκιόζηδες....
...
Άι στο διάολο συγχύστηκα τώρα. Πάω για πίτσα. Η συνέχεια άλλη φορά....

25.2.10

Για Τον Δημήτρη


Γράφω για τον Δημήτρη. Βέβαια, δεν έχει απομείνει και κανένας άλλος που να διαβάζει τούτο δω το ιστολόγιο. Όλοι μαζεύονται πια στο facebook. Εκεί μιλάνε, εκεί μαθαίνουν τα νέα των "φίλων" τους, εκεί κανονίζουν τα ραντεβού τους. Αν κάτι δεν είναι στο facebook, τότε ΔΕΝ υπάρχει. Αν δεν είσαι στο facebook, τότε εσύ δεν υπάρχεις. Ναι, είμαι υπερβολικός αλλά και το facebook είναι υπερβολικό. Βρίσκεσαι ξαφνικά με κάτι εκατοντάδες friends που είτε δεν γνωρίζεις καθόλου, είτε γνωρίζεις ελάχιστα, είτε απλά δεν σε νοιάζει. Και πέφτουν βροχή οι αγκαλίτσες, τα φιλάκια, τα ποτά και τα σφηνάκια. Περνάς τον περισσότερο χρόνο απορρίπτοντας προτάσεις για αδιάφορα γκρουπ, φαν-κλαμπς και άλλες σελίδες επειδή κάποιος άλλος νομίζει ότι στέλνοντας αδιακρίτως προσκλήσεις τον κάνει κοινωνικό. Και μετά από μύρια κλικ με το ποντίκι, πρέπει να ελέγξεις τα status όλων αυτών των φίλων, να δείς αν κάποιος χώρισε, παντρεύτηκε, ή πήγε σε τόπο χλοερό (ταξίδι εννοώ), να δεις καμιά δεκαριά άχρηστα βιντεάκια, να να να να να... Ώσπου κάποια στιγμή διαπιστώνεις πόσο άχρηστη και βαρετή είναι όλη αυτή η διαδικασία και πατάς delete account. Τουλάχιστον έτσι έκανα εγώ.
Κάπως έτσι, λοιπόν, απέμεινα με τους πραγματικούς μου φίλους. Πολύ λιγότεροι μεν αλλά αληθινοί, με σάρκα και οστά. Φίλοι που θα συναντήσω για καφέ και φαγητό. Φίλοι που θα μιλήσω στο τηλέφωνο. Φίλοι που θα πάω στο σπίτι τους, θα βγούμε μαζί για χορό ή στον κινηματογράφο, φίλοι που θα τους δω να χαίρονται επειδή αρραβωνιάζονται, φίλοι που θα τους δω να στεναχωριούνται επειδή έχασε η ομάδα τους, φίλοι που θα τους δω να κλαίνε επειδή πέθανε ο πατέρας τους. Φίλοι που θα σε κάνουν να νοιώσεις καλά αλλά και φίλοι που θα σε απογοητεύσουν. Όλοι όμως ζωντανοί, αληθινοί άνθρωποι...
Και αυτοί όμως, δυστυχώς, λιγοστεύουν. Ή μάλλον, για να είμαι ειλικρινής, λιγοστεύουν οι στιγμές που έχεις μαζί τους. Και δεν φταίει το facebook για αυτό, αλλά η ίδια η ζωή. Κάποιοι φεύγουν σε άλλη πόλη, κάποιοι σε άλλη χώρα, κάποιοι απλά χάνονται. Κάποιοι παντρεύονται και κάποιοι συμπεριφέρονται σαν παντρεμένοι. Κάποιοι κλείνονται στο σπίτι τους και κάποιοι κλείνονται στα μπούτια της γυναίκας τους. Όσο μεγαλώνουν οι άνθρωποι, αλλάζουν. Αλλάζουν οι επιθυμίες τους, αλλάζουν τα όνειρά τους, αλλάζουν οι αντοχές τους, αλλάζουν οι φίλοι τους.
......
......
Γράφω για τον Δημήτρη. Αυτός μου το ζήτησε. Φοβάμαι όμως πως τον απογοητεύω. Αλλιώς με θυμάται. Πιο αστείο, πιο ευχάριστο, πιο εύθυμο. Συγγνώμη φίλε μου. Σε είχα πάντως προειδοποιήσει. Όταν είσαι κλεισμένος, μόνος σου σε ένα σπίτι, όταν πηγαίνεις κάθε μέρα από το σπίτι στη δουλειά και από τη δουλειά στο σπίτι, όταν έχεις βαρεθεί τους καφέδες και τις καφετέριες, όταν η καλύτερή σου παρέα είναι ο Superman και ο House, όταν βλέπεις τους φίλους να γίνονται ολοένα και λιγότερο ενδιαφέροντες και περισσότερο συντηρητικοί και προβλέψιμοι, τότε κι εσύ αλλάζεις, βαραίνεις, αποστασιοποιείσαι και απομακρύνεσαι. Μέχρι να χαθείς τελείως... ή να βρεις κάτι άλλο που να σου θυμίσει ότι η ζωή είναι ωραία, είναι γλυκιά, είναι αστεία και διασκεδαστική. Εσύ μάλλον το βρήκες, φίλε μου. Εγώ ακόμα περιμένω...